Page images
PDF
EPUB

Ast ego progredior tacite querebundus, et excors

Et dubius volui sæpe referre pedem. Findor, et hæc remanet: sequitur pars altera votum,

Raptaque tam subito gaudia flere juvat.
Sic dolet amissum proles Junonia coelum,

Inter Lemniacos præcipitata focos :
Talis et abreptum solem respexit, ad Orcum

Vectus ab attonitis Amphiaraus equis.
Quid faciam infelix, et luctu victus? Amores

Nec licet inceptos ponere, neve sequi.
O utinam, spectare semel mihi detur amatos

Vultus, et coram tristia verba loqui!
Forsitan et duro non est adamante creata,

Forte nec ad nostras surdeat illa preces ! Crede mihi, nullus sic infeliciter arsit,

Ponar in exemplo primus et unus ego.
Parce precor, teneri cum sis Deus ales amoris,

Pugnent officio nec tua facta tuo.
Jam tuus O certe est mihi formidabilis arcus,

Nate dea, jaculis nec minus igne potens :
Et tua fumabunt nostris altaria donis,

Solus et in superis tu mihi summus eris.
Deme meos tandemn, verum nec deme, furores,

Nescio cur, miser est suaviter omnis amans :
Tu modo da facilis, posthæc mea siqua futura est,

Cuspis amaturos figat ut una duos.

Hæc ego, mente olim læva, studioque supino,

Nequitiæ posui vana trophæa meæ.
Scilicet abreptum sic me malus impulit error,

Indocilisque ætas prava magistra fuit.
Donec Socraticos umbrosa Academia rivos

Præbuit, admissum dedocuitque jugum. Protinus, extinctis ex illo tempore flammis,

Cincta rigent multo pectora nostra gelu. Unde suis frigus metuit puer ipse sagittis,

Et Diomedeam vim timet ipsa Venus.

EPIGRAMMATUM LIBER.

I.

IN PRODITIONEM BOMBARDICAM.

Cum simul in regem nuper satrapasque Britannos

Ausus es infandum, perfide Fauxe, nefas, Fallor? An et mitis voluisti ex parte videri,

Et pensare mala cum pietate scelus ? Scilicet hos alti missurus ad atria cæli,

Sulphureo curru, flammivolisque rotis: Qualiter ille, feris caput inviolabile Parcis,

Liquit lördanios turbine raptus agros.

II.

IN EANDEM.

SICCINE tentasti coelo donasse Iäcobum,

Quæ septemgemino Bellua monte lates ?
Ni meliora tuum poterit dare munera numen,

Parce, precor, donis insidiosa tuis.
Ille quidem sine te consortia serus adivit

Astra, nec inferni pulveris usus ope.
Sic potius foedos in coelum pelle cucullos,

Et quot habet brutos Roma profana Deos : Namque hac aut alia nisi quemque adjuveris arte,

Crede mihi, coeli vix bene scandet iter.

III.

IN EANDEM.

PURGATOREM animæ derisit Iäcobus ignem,

Et sine quo superum non adeunda domus. Frenduit hoc trina monstrum Latiale corona,

Movit et horrificum cornua dena minax.

Et nec inultus, ait, temnes mea sacra, Britanne:

Supplicium spreta relligione dabis.
Et si stelligeras unquam penetraveris arces,

Non nisi per flammas triste patebit iter.
O
quam

funesto cecinisti proxima vero, Verbaque ponderibus vix caritura suis ! Nam prope

Tartareo sublime rotatus ab igni, Ibat ad æthereas, umbra perusta, plagas.

IV.

IN EANDEM.

QUEM modo Roma suis devoverat impia diris,

Et styge damnarat, Tænarioque sinu ;
Hunc, vice mutata, jam tollere gestit ad astra,
Et cupit ad superos evehere

usque

Deos.

[merged small][ocr errors][merged small]

IAPETIONIDEM laudavit cæca vetustas,

Qui tulit ætheream solis ab axe facem ;
At mihi major erit, qui lurida creditur arma,

Et trifidum fulmen surripuisse Jovi.

VI.

AD LEONORAM ROMÆ CANENTEM.

Angelus unicuique suus, sic credite gentes,

Obtigit æthereis ales ab ordinibus.
Quid mirum, Leonora, tibi si gloria major!

Nam tua præsentem vox sonat ipsa Deum.
Aut Deus, aut vacui certe mens tertia coli

Per tua secreto guttura serpit agens ; Serpit agens, facilisque docet mortalia corda

Sensim immortali assuescere posse sono. Quod si cuncta quidem Deus est, per cunctaque fusus,

In te una loquitur, cætera mutus habet.

VII.

AD EANDEM.

ALTERA Torquatum cepit Leonora poetam,

Cujus ab insano cessit amore furens. Ah miser ille tuo quanto felicius ævo

Perditus, et propter te, Leonora, foret! Et te Pieria sensisset voce canentem

Aurea maternæ fila movere lyræ:
Quamvis Dircæo torsisset lumina Pentheo

Sævior, aut totus desipuisset iners,
Tu tamen errantes cæca vertigine sensus

Voce eadem poteras composuisse tua ;
Et poteras, ægro spirans sub corde, quietem

Flexanimo cantu restituisse sibi.

VIII.

AD EANDEM.

CREDULA quid liquidam Sirena, Neapoli, jactas,

Claraque Parthenopes fana Achelöiados; Littoreamque tua defunctam Naida ripa,

Corpora Chalcidico sacra dedisse rogo?
Illa quidem vivitque, et amoena Tibridis unda

Mutavit rauci murmura Pausilipi.
Illic Romulidum studiis ornata secundis,

Atque homines cantu detinet atque Deos.

IX.

IN SALMASII HUNDREDAM.

Quis expediyit Salmasio suam Hundredam,
Picamque docuit verba nostra conari?
Magister artis venter, et Jacobei
Centum exulantis viscera marsupii regis.
Quod si dolosi

refulserit nammi,
Ipse, Antichristi qui modo primatum Papæ
Minatus uno est dissipare sufflatu,
Cantabit ultro Cardinalitium meloş.

spes

IN SALMASIUM.

GAUDETE scombri, et quicquid est piscium salo
Qui frigida hyeme incolitis algentes freta!
Vestrum misertus ille Salmasius Eques
Bonus, amicire nuditatem cogitat;
Chartæque largus, apparat papyrinos
Vobis cucullos, præferentes Claudii
Insignia, nomenque et decus, Salmasii:
Gestetis ut per omne cetarium forum
Equitis clientes, scriniis mugentium
Cubito virorum, et capsulis, gratissimos.

XI.

Galli ex concubitu gravidam te, Pontia, Mori, Quis bene moratam, morigeramque neget?

XII.

APOLOGUS DE RUSTICO ET HERO,

1673.

Rusticus ex malo sapidissima poma qnotannis

Logit, et urbano lecta dedit Domino : Hino incredibili fructus dulcedine capt114,

Malum ipsam in proprias transtulit areolas, Hactenus illa ferax, sed longo debilis wvo,

Mota solo assueto, protinus aret iners. Quod tandem ut patuit Domino, spe lusus inani,

Damnavit celeres in sua damna manus; Atque ait, Heu quanto satius fuit illa Coloni,

Parva licet, grato dona tulisse animo! Possem ego avaritiam frænare, gulamque vciacem

Nunc periere mihi et fætus, et ipse pareng,

« PreviousContinue »